loading image

X

Strona główna » Flamenco

Flamenco jako zjawisko kulturowe obejmuje muzykę, śpiew, taniec, strój i zachowania związane z folklorem andaluzyjskich cyganów. Jego początki sięgają osiemnastego wieku. Nazwa pierwszej wielkiej szkoły gitary flamenco pochodzi od nazwiska gitarzysty Ramon Montoya. Kultura hinduska i arabska miały znaczący wpływ na powstanie flamenco. Wpływy arabskie słychać przede wszystkim w przejmującym, ozdobnym śpiewie tzw. cante jondo nazywanym „krzykiem duszy” oraz w ozdobnych ruchach dłoni.

Wyróżnia się obecnie około 40 palos czyli ustalonych, tradycyjnych form flamenco, z których każda ma określoną rytmikę, melodię, charakter i nastrój. Niektóre palos mogą być tańczone, inne zaś tylko śpiewane lub grane na gitarze. Soleá i alegrías uznawane są za rdzeń i esencję flamenco.

Flamenco to śpiew, taniec i gitara. Śpiewak skupia uwagę ze względu na opowiadaną przez niego historię. Jego śpiew wyraża radość, miłość, smutek, ból, nienawiść opisuje miejsca, pejzaże, zdarzenia, pracę, codzienność. Wprowadza on odrobinę piękna do ciężkiego i szarego życia ludzi pokrzywdzonych. Na przełomie wieków melodia zmieniała się, lecz tematyka pieśni pozostała prawie niezmienna do dzisiaj.

We flamenco każdy z trzech elementów czyli śpiew, taniec jak i gitara może być najważniejszy w danym momencie, w trakcie solówek. Rytm wybiją zarówno tańczący jak i śpiewacy przez uderzenia dłońmi, klaskanie czyli tak zwane palmas. Taniec polega na wystukiwaniu rytmu nogami. Rytm wystukuje się zarówno całą stopą, obcasami, palcami oraz czubkiem buta. Najważniejsze jest jednak to, że flamenco jest sztuką indywidualną i subiektywną, płynąca z wnętrza artysty.

W sztuce flamenco wyróżnia się niezliczoną ilość tzw. palos czyli ustalonych przez tradycję form flamenco o określonej rytmice, melodii i nastroju. Najbardziej popularne palos, przeznaczone do tańca to:

SEVILLANAS – jedyny styl we flamenco posiadający stałą choreografię. Sevillanas należy do folkloru andaluzyjskiego i ma pochodzenie nie-cygańskie. Styl ten tańczony jest w parach (kobieta-mężczyzna, kobieta-kobieta), ale można także wykonywać go solowo. Jest popularny na wszelkich fiestach, a nawet w dyskotekach. Compas liczony jest do 6. Sevillanas składa się z czterech części, z których każda ma inny tekst i osobną choreografię, ale identyczną melodię. Także tempo wykonywania jest różne, może być bardzo wolne albo bardzo szybkie. Często tańczony jest z kastanietami.

TANGOS – należy do nurtu flamenco festero, czyli stylów radosnych, granych na fiestach. Compas liczony do 4. Tangos tańczone jest w bardzo kobiecy sposób, na zgiętych kolanach, z miękkimi ruchami bioder; najczęściej improwizowane. Tekst opowiada o ludzkich uczuciach: miłości, radości, o życiu, jego dobrych i złych stronach.

RUMBAS – compas liczony do 4. Jest to style bardzo radosny i bardzo kobiecy przez intensywny ruch bioder oraz charakterystyczny ruch dłoni. Niekiedy dodaje się także elementy zapateado (stepy). Rumbas bywa tańczone przez mężczyzn, którzy nie poruszają biodrami w takim stopniu jak kobiety, ich taniec jest bardziej wirtuozerski, oparty na pracy nóg.

FANDANGO – nazwa pochodzi prawdopodobnie od słowa fado ? z łaciny przeznaczenie, oraz tradycyjnej portugalskiej muzyki. Forma ta wywodzi się bezpośrednio z folkloru hiszpańskiego, a następnie została zmieniona poprzez wpływy flamenco głównie w regionie Huelva. Zwrotki fandango poruszają bardzo różne tematy ? od wątków społeczno ? politycznych, czy religijnych po tematykę miłosną.

ALEGRIAS – nazwa pochodzi od hiszpańskiego słowa alegría ? radość. Jest to utwór związany rodowodem z miastem Kadyks. Zgodnie ze swoją nazwą posiada radosny i żartobliwy charakter. Compas liczony do 12 z podstawowymi akcentami na 3, 6, 8 10 i 12. Bardzo często rozpoczyna się charakterystycznym wesołym zaśpiewem: ?Tiriti tran tran tran??. Na taniec por alegrias składa się kilka części, m.in. ? letra (zwrotka), estribillo (refren), subida (przypieszenie rytmu), escobilla (część stepowana), silencio (część nastrojowa, solo gitary) oraz finał por bulerias. Alegrías opowiada o pozytywnych relacjach międzyludzkich, miłości i radości.

GUAJIRAS – nazwa pochodzi prawdopodobnie od słowa guajiro ? biały, kubański farmer. Należy do rodziny ida y vuelta: są to style, które powstały w Hiszpanii, następnie dotarły do Ameryki zmieszały się z latynoamerykańską muzyką folkową ? po czym wróciły do Hiszpanii. Guajira jest bardzo wesołym i rytmicznym stylem. Taniec jest zmysłowy, lekki i pełen kokieterii. Często jest wykonywany z wachlarzem. Śpiew najczęściej opowiada o urokach życia w Havanie.



Realizacja: IT Agency SERVAQ


Na tej stronie używamy ciasteczek w celu poprawy wygody jej użytkowania.
Dowiedz się więcej
Ok